تُحْفَةٌ رَضَوِيَّةٌ: إِنَّ الْإِمَامَ وَاقِفٌ عَلَى مَوَاقِفِ الشُّهُودِ وَمَظَاهِرِ الْوُجُودِ

تُحْفَةٌ رَضَوِيَّةٌ فِي زَوَالِ يَوْمِ الْجُمُعَةِ
رَبِيعُ الثَّانِي
1448

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

إِنَّ الْإِمَامَ وَاقِفٌ عَلَى مَوَاقِفِ الشُّهُودِ وَمَظَاهِرِ الْوُجُودِ؛

وَالْمَوَاقِفُ الشُّهُودِيَّةُ وَالسُّلُوكِيَّةُ ثَلَاثَةٌ: مَوْقِفُ الْأَفْعَالِ وَالصِّفَاتِ وَالذَّاتِ. وَالْإِمَامُ يَدْعُو آنًا فَآنًا إِلَى التَّوْحِيدِ فِي هَذِهِ الْمَوَاقِفِ الثَّلَاثَةِ وَيَنْهَى عَنِ الشِّرْكِ، حَتَّى يَنْتَهِيَ الْأَمْرُ إِلَى مَوْقِفِ الذَّاتِ. فَيَقُولُ فِي هَذِهِ الْمَرْحَلَةِ مِنْ مَرَاحِلِ السُّلُوكِ: لَا بُدَّ لِحُصُولِ التَّوْحِيدِ فِي هَذَا الْمَوْقِفِ مِنَ الْفَنَاءِ وَالْبَقَاءِ بَعْدَ الْفَنَاءِ.

همانا امام، واقف بر مواقف شهود و مظاهر وجود است؛ و مواقف شهودی و سلوکی سه‌گانه است: موقف افعال، صفات و ذات. و امام، لحظه به لحظه به توحید در این سه موقف دعوت می‌کند و از شرک بازمی‌دارد، تا آنکه امر به موقف ذات منتهی می‌شود. پس در این مرحله از مراحل سلوک می‌فرماید: برای حصول توحید در این موقف، چاره‌ای جز فنا و بقای بعد از فنا نیست.

Verily, the Imam is the one who stands upon the stations of spiritual witnessing (shuhūd) and the manifestations of existence; And the stations of spiritual witnessing and wayfaring are three: the station of acts (af’āl), the station of attributes (ṣifāt), and the station of the Essence (dhāt). The Imam, moment by moment, calls toward divine unity (tawḥīd) in these three stations and forbids from polytheism (shirk), until the matter culminates at the station of the Essence. Thus, at this stage of the spiritual journey, he declares: for the attainment of divine unity in this station, there is no way but through annihilation (fanā’) and subsistence (baqā’) after annihilation.

الْجُمُعَةُ، 27 شَهْرِيوَر 1405
مَشْهَدٌ مُقَدَّسٌ، جِوَارُ الْحَرَمِ الْمُطَهَّرِ
سَيِّدُ حُسَيْنٍ حُسَيْنِي تَلَمِي